Bir zamanlar ışık vardı gözlerimde,
Şimdi sükut, karanlıkta kaybolan.
Yıldızlar söndü, gecenin derinliğinde,
Ve ben, yalnızca bir hayal oldum zamanla.
Düşlerim eski bir şarkı gibi,
Benden önce yaşanıp geçiyor.
Her notada bir kayıp, bir eksik,
Ve ben, hiç var olmamış gibi dinliyorum.
Göğün kuytusunda yitip giden rüzgar,
Beni eski benliğime çağırıyor.
Ama ben, o eski hali aramıyorum;
Çünkü yalnızlık, kimlik kadar gerçek.
Zamanın öte tarafında bir ses,
Bir adım, belki bir dokunuş bekliyor.
Fakat bu sessizlik, her şeyi anlatıyor:
Kimse gelmeyecek, kimseye kalmadım.